ฟังนะคะ เอางี้นะ
คุณคะ ฉันขอบอกเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่สนว่าคอมพิวเตอร์จะว่ายังไง
เราไม่ได้เอาถั่วเคลือบน้ำตาล หนึ่งถุงมาจากตู้เย็น
และเราก็ไม่ได้ดูหนังเรื่อง "ดอกเตอร์จ้อล่อฉันที" ด้วย
- ว่าไง - อ้าว
โจอี้ เมื่อคืนนาย มาที่ห้องของเราหรือเปล่า
เปล่านี่
ไหนบอกว่าชื่อหนัง จะไม่อยู่บนใบแจ้งหนี้ไงล่ะ
สวัสดีครับ เรามาเช็กเอาต์ จากห้องชุดเจ้าสาว
ใช่แล้ว
ฉันไม่ได้เป็นเจ้าสาวแล้ว
ฉันจะไม่ได้เป็นเจ้าสาวอีกแล้ว
ตอนนี้ฉันเป็นแค่เมียของใครสักคน
ส่วนผมก็เป็นผู้ชาย ที่มีความสุขที่สุดในโลก
โธ่ ที่รัก อย่าหัวเสียไปเลย ยังมีอะไรให้ตั้งตารออีกตั้งเยอะ
อ๋อ เหรอจ๊ะ
เราต้องไปฮันนีมูนอีก
ต้องรอถึงวันพฤหัสบดีนู่น
- รูปงานแต่งงาน - ต้องรอตั้งหลายอาทิตย์กว่าจะได้รูป
แต่รูปจากกล้องใช้แล้วทิ้ง ตามโต๊ะไม่ต้องรอนะ
จริงด้วย คิดถูกแล้ว ที่แต่งงานกับนาย
เอาล่ะ งั้นฉันจะเอารูปไปล้าง
- ส่วนเธอก็กลับก่อนได้ - ได้
อะไร นายถ่ายรูปอะไรมาเหรอ
เปล่านี่
ก็เจ๋งอยู่นะ
เอาล่ะ กล้องอยู่ที่รอสส์ เขาเช็กเอาต์ไปหรือยัง
จะบ้าหรือไง
เช็กเอาต์ได้ถึงก่อนเที่ยงโน่น
เขายังมีเวลาอีกตั้ง 11 นาที
- แล้วไง - รอสส์ไม่เคยเช็กเอาต์ออกจากห้อง
ก่อนถึงเส้นตายเลย
ใช่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่เราคบกันอยู่
เราได้เช็กเอาต์สาย เขาตื่นเต้นมาก เป็นเซ็กส์ที่ดีที่สุดของเราเลย
กระทั่งเขาร้องออกมาว่า "โรงแรมเรดิสัน" ตอนท้ายนั่นแหละ
โอเค เดี๋ยวฉันไปเอากล้องจากรอสส์ แล้วเอารูปไปล้าง
นายอายุ 32 แล้ว โจ ตั้ง 32 แล้ว
- สำเนาใบเสร็จของคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
แชมเปญ สตรอว์เบอร์รี...
ให้ตายสิ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าแชนด์เลอร์ เช่าหนังโป๊มาดูในคืนแต่งงานของเรา
ใช่ น่าเศร้าจริงๆ
กินถั่วเคลือบน้ำตาลไหม
- ไง - ว่าไง
สบู่ แชมพู นายจะเอาของพวกนี้ กลับไปหมดเลยเหรอ
ทำไมล่ะ มันรวมมากับค่าห้องแล้วนะ
ก็ใช่ แต่นายไม่ต้องมี...
- นี่อะไรน่ะ - ด้ายไง
เจ๋งเลย
กล้องใช้แล้วทิ้งอยู่ไหนเหรอ
กล้องใช้แล้วทิ้งอะไรกัน
กล้องไง
เมื่อคืนฉันบอกให้นายเก็บพวกมันไป
- ไม่ได้บอกนะ - บอกสิ
จำได้ไหม ก่อนที่จะตัดเค้ก
ฉันไปหานายและบอกว่า...
อ๋อ ใช่แล้ว นายมาหาฉันแล้วถามว่า ช่วยอะไรนายหน่อยได้ไหม
แล้วลุงเมอร์เรย์ของฉัน ก็ไปหานายแล้วยื่นเช็คให้
แล้วนายก็พูดว่า "ทำไมคนถึงเรียกมันว่าเช็ค
ทำไมไม่เรียกยูโกสลาเวีย"
ใช่ แล้วนายก็หัวเราะแบบนั้นเลย
สรุปว่ากล้องไม่ได้อยู่ที่นายเหรอ
ใช่ ขอโทษด้วยเพื่อน
แล้วยังไง ยังไงล่ะ
หายไปหมดเหรอ มอนิก้าสติแตกแน่
พวกมันก็คงอยู่ที่ไหนสักแห่ง ในโรงแรมนี้แหละ
ฉันจะช่วยนายหานะ
- เยี่ยมเลย - ในอีกสามนาทีนะ
- ไงจ๊ะ - ว่าไง
เธอไม่รอแชนด์เลอร์ มาแกะของขวัญด้วยกันเหรอ
เปล่านะ
ก็แค่...
พวกมันร่ำร้องอยากให้ฉันแกะนี่นา
เจ้าหนูนี่ถึงกับคลานขึ้นมา บนตักฉันเลย
โธ่เอ๊ย แชนด์เลอร์ไม่ว่าหรอก ถ้าฉันแกะแค่กล่องเดียว
เธอว่าข้างในคืออะไร
กระจกบานเล็กๆ ที่เมื่อเธอมองไป
เธอจะเห็นตัวเองเป็นผู้หญิงแก่
กระปุกเกลือจิ๋วล่ะ
ตายแล้ว เอาไว้ใส่เกลือจิ๋วๆ สินะ
แหม สนุกดีนะ
- สนุกสิ - สนุกดี
เอาล่ะ ฉันจะรอแชนด์เลอร์ มาแกะที่เหลือด้วยกัน
ได้เลย
แต่ว่านะ มันเป็นส่วนหนึ่งของ ชุดกระปุกเกลือกับพริกไทยแน่ะ
งั้นนับเป็นของขวัญ ครึ่งกล่องก็แล้วกัน
เธอคิดว่ายังไง
แกะอีกกล่องคงไม่เป็นไร ถ้ามันเป็นชุดเดียวกันน่ะนะ
น่าจะเป็นกล่องนี้
หรือกล่องนี้
- ว่าไง - ไงจ๊ะ
เธอเป็นยังไงบ้าง แพ้ท้องบ้างไหม
พวกผู้ชายยังไม่รู้นี่ ใช่ไหม
ยังไม่รู้ โจอี้กับรอสส์ไม่รู้เรื่อง ส่วนแชนด์เลอร์ยังคิดว่าฟีบี้ท้อง
จริงด้วย แชนด์เลอร์ ยังคิดว่าฉันท้องอยู่
แต่เขาไม่ถามว่าฉันเป็นยังไงบ้าง หรืออาสาถือกระเป๋าให้ฉันเลย
เฮ้อ ฉันรู้สึกแย่แทนผู้หญิง ที่ต้องมาลงเอยกับเขาจริงๆ
หมายถึงคนถัดจากเธอน่ะ
ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาว่า เธอต้องเป็นผู้หญิงท้องต่อไป
อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
เพราะฉันจะไปบอกพ่อของเด็กวันนี้
เขาอยู่ในตึกนี้หรือเปล่า ใช่คนตัวสูงๆ ที่อยู่ชั้นหนึ่งไหม
ไม่ใช่
อะไรกัน ฉันว่าเขาน่ารักดีนะ
งั้นเธอก็ไปมีลูกกับเขาสิ
เชื่อเถอะว่าฉันพยายามอยู่
เธอรู้ไหม มันประหลาดมากเลย
เธอจะบอกเขาวันนี้
โดยที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
- ฉันรู้ - ใช่
ใช่แล้ว เธอจะไปเคาะประตูห้องของเขา
แล้วเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล
เธอเหมือนเอ็ด แม็กแมห์นเลย แค่ไม่มีป้ายรางวัลอันใหญ่
หรือแรงดึงดูดทางเพศแบบดิบๆ
ใช่แล้วล่ะ
ฉันว่าคงเป็นข่าวใหญ่อยู่เหมือนกัน
ใหญ่เหรอ ข่าวยักษ์เลยต่างหาก
ให้ตายสิ เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เขาแค่เดินๆ อยู่ตามถนนแล้วคิดว่า
"ฉันมีเซ็กส์กับเรเชล กรีน ฉันเจ๋งจริงๆ "
แล้วก็ตูม เขากลายเป็นพ่อคน แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ก็นะ ถ้าเขาเต็มใจจะเปลี่ยน มันก็จะเปลี่ยนแหละ
ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากเขาหรอกนะ
แต่เขาก็ยังต้องตัดสินใจครั้งใหญ่นะ
ทีนี้เขาอาจจะเดินๆ ไปแล้วคิดว่า "ฉันอยากเป็นพ่อคนไหม"
แล้วก็ตูม
"ตูม" อะไรอีก
ไม่รู้สิ เขาถูกรถเมล์ชนมั้ง
- ว่าไง - ว่าไง
โจอี้ นายจะทำยังไง ถ้าผู้หญิงที่นายเคยนอนด้วย
มาบอกว่าเธอท้องน่ะ
ใครโทรมาที่นี่เหรอ
เสียงเธอฟังเหมือนคนผมบลอนด์ไหม
เธอมีสำเนียงไหม
ฉันต้องไปโทรศัพท์
ไม่น่าเข้าร้านซันกลาสฮัตนั่นเลย
นี่ โจอี้ ไม่ใช่นาย นายไม่ได้ทำใครท้องหรอก
แล้วเธอจะทำให้ฉันตกใจทำไม เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่
มีใครท้องเหรอ
ใช่แล้ว ฉันเองแหละ
พระเจ้าช่วย ฟีบส์
เธอกำลังจะมีลูกเหรอ
ใช่ๆ ใช่แล้ว
ตายแล้ว ฉันกำลังจะมีลูกล่ะ
- เดี๋ยวก่อน ใครเป็นพ่อเด็กล่ะ - นายไม่รู้จักเขาหรอก
ไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย
เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับฉันและลูก
ไอ้หมอนี่มันใครกัน มันเป็นใคร
เพราะฉันจะไปตามล่ามัน แล้วเตะก้นให้น่วม
- เดวิด ลินน์น่ะ - เดวิด ลินน์
ไอ้เดวิด ลินน์
เดวิด ลินน์นี่ใครกัน
ผู้ชายคนหนึ่งที่ฟิตเนสของฉันน่ะ เขาน่ารำคาญนิดๆ
แชนด์เลอร์
นี่ นายหากล้องเจอไหม
ไม่เจอ นายล่ะ
เจอแล้วมั้ง ฉันเลยอยู่ใต้โต๊ะนี่ไง กำลังฉลองอยู่
ฉันไปหาที่แผนกของหายมาแล้ว
ฉันคุยกับผู้จัดการมา แต่ไม่มีใครเอาไปฝากไว้เลย
เยี่ยมไปเลย รู้ไหม
กล้องพวกนั้นเป็นสิ่งเดียว ที่จะทำให้มอนิก้าอารมณ์ดีได้
เธอหดหู่มากเลย
พวกนายเพิ่งแต่งงานกัน เธอจะหดหู่ไปทำไม
ฉันต้องใช้พลังงานทั้งหมด เพื่อยั้งตัวเองไม่ให้ถามคำถามนั้น
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันทำพลาดจนได้
เสียใจด้วยนะเพื่อน
ฉันคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง ห้องนี้คือห้องเดียวกับที่จัดงานแต่ง
มีวงดนตรีอยู่ เดี๋ยวก็จะมี คนแต่งตัวมางานมากมาย
นายกำลังเสนอให้เรา ดิ้นกันให้ลืมปัญหาเหรอ
ไม่ใช่ๆ ฉันว่าเราควรไปซื้อ กล้องพวกนี้เพิ่มจากร้านขายของ
เอาชุดทักซิโด้ของเรามาสวม แล้วถ่ายรูปสักสามสี่รูป
แค่ต้องระวัง ไม่ให้ถ่ายติดหน้าใครเข้า
นายพูดจริงเหรอ
ฉันแค่นึกถึงเจ้าสาวหมาดๆ ของนายที่บ้าน เข้าใจไหม
นายอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ ด้วยการทำให้เธอผิดหวังเหรอ
คำแนะนำชีวิตคู่เหรอ
จากนายเนี่ยนะ
ขอบอกเลยนะว่า นี่มันเหมือนงานแต่งของนายเปี๊ยบเลย
- ดอกไม้ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ - ไม่รู้สิ
มอนิก้าเป็นคนเลือกดอกไม้น่ะ
- แล้วเก้าอี้ล่ะ - มอนิก้าก็เลือกเหมือนกัน
- แบบจัดวางจานล่ะ - เธอก็เลือก
- นายทำอะไรบ้างเนี่ย - ฉันดูแลเรื่องกล้องไง
- ร้านขายของเนอะ - เออ
ไงจ๊ะ
เธอบอกเขาหรือยัง
ยังเลย
แล้วเธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ เธอกำลังเตรียมใจสินะ
- กันเทอร์เป็นพ่อเด็กเหรอ - ไม่ใช่
ฟีบี้ กันเทอร์ไม่ใช่พ่อเด็ก
โล่งอกไปที ถ้าเด็กมีผมแบบนั้นล่ะก็
ฟีบี้ พ่อเด็กไม่ได้อยู่ที่นี่ เข้าใจไหม
ฉันยังไม่ได้บอกเขา
และฉันคิดว่าคงบอกเขาตอนนี้ไม่ได้
- ทำไมล่ะ - ไม่รู้สิ ขอคิดก่อน
ฉันกำลังเดินๆ อยู่ตามถนนแล้วคิดว่า "ฉันจะบอกพ่อเด็กวันนี้"
แล้วก็ตูม
รถเมล์สินะ
ไม่ใช่ เธอต่างหากล่ะ ฟีบี้ เธอทำฉันสติแตกหมดแล้ว
เธอเอาแต่พูดว่า เรื่องนี้มันใหญ่ขนาดไหน
- แต่มันใหญ่จริงๆ นี่ - ฉันรู้
ก่อนหน้านี้ ฉันก็คิดแค่ว่า เรื่องนี้มันใหญ่สำหรับฉัน
ฉันไม่ได้คิดเลยว่าเรื่องนี้จะใหญ่ สำหรับพ่อเด็กขนาดไหน
เธอคิดมากเกินไปแล้ว
แค่บอกเขาให้หมดเรื่องหมดราวไป
เหมือนดึงปลาสเตอร์นี่ออกไง รวดเร็วและไม่เจ็บปวด ดูนะ
โอ๊ย แม่...
เห็นไหม
- เราแกะของขวัญกันอยู่เหรอ - ไม่ใช่ๆ
ฉันไม่ควรแกะของขวัญพวกนี้เลย ฉันหมายถึง...
โจอี้ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว
โจอี้ นายต้องช่วยฉันนะ
ไม่ว่าฉันจะพูดหรือทำอะไร อย่าให้ฉันแกะของขวัญต่อเด็ดขาด
- ได้ไหม - ได้สิ
- เอามาอีกกล่องหนึ่ง - ได้
- ว่าไง - ดีเลย เธอมาแล้ว
ฟีบส์ ฟังนะ...
- นั่งก่อนสิ ฉันมีอะไรอยากบอกเธอ - ได้สิ
โลกนี้มันน่ากลัว โดยเฉพาะสำหรับแม่เลี้ยงเดี่ยว
ตอนนี้...
ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเธอกับฉัน มีสายสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน
เพราะงั้น...
ฟีบี้ บุฟเฟย์ เธอจะแต่งงานกับฉันได้ไหม
คุณพระคุณเจ้า
- โจอี้ - แน่นอน ฉันจะแต่งงานกับนาย
เธอแต่งกับเขาไม่ได้นะ
นี่หล่อน วันของเธอจบแล้วย่ะ ตอนนี้ตาของฉันแล้ว
- ฟีบี้ - อะไรกัน ทำไมเธอแต่งกับฉันไม่ได้
ฉันแต่งได้และจะแต่งด้วย
เธอไม่ได้ท้องน่ะสิ
เรเชลต่างหาก เรเชลคือคนที่ท้อง เข้าใจไหม
พระเจ้าช่วย
- นี่เธอ - ฟีบี้ ฉันว่าเขาคงจะดูออกนะ
ว่าเธอไม่ได้คลอดลูกออกมา ในอีกเก้าเดือนน่ะ
แต่หมอนี่คือโจอี้นะ
เดี๋ยวนะ ไม่ ฉันไม่อยากเชื่อเลย
- เรเชลท้องเหรอ - ใช่
แล้วใครเป็นพ่อเด็ก
เราไม่รู้
สงสัยจังว่าใช่ไอ้หมอนั่นหรือเปล่า
ไอ้หมอนั่นเหรอ
ใช่แล้ว
ใคร ใครกัน
ราวๆ เดือนก่อน มีผู้ชายคนหนึ่งมาค้างกับเรเชล
ฉันไม่ทันเห็นว่าเป็นใคร แต่...
เรื่องจบแค่นี้เหรอ
ผู้ชายคนนั้นทิ้งนี่ไว้
ตายแล้ว ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นพ่อเด็ก
ช่วยเล่าเรื่องให้จบกันด้วยสิ
ขอโทษครับ
- ช่วยถ่ายรูปให้เราได้ไหม - ได้สิคะ เอาล่ะ
ช่วยถ่ายให้เราด้วยได้ไหม
ได้ครับ แน่นอน
แชะ
มันยังไม่แชะเลย
- แต่ผมได้ยินนะ - เห็นไหม
แต่ไม่เห็นมีแสงแฟลชเลย
ทำไมคุณไม่ยอมถ่ายรูปให้เราล่ะคะ
ได้สิครับ ผมจะถ่ายให้
- นิ้วคุณบังเลนส์กล้องน่ะ - คุณเป็นใครเนี่ย แอนเซล อดัมส์เหรอ
ไปให้พ้นเลย
(เซ็นทรัลเพิร์ก นายทิมเพื่อนบ้าน จะมาเยือนเที่ยงนี้)
ฟังนะ ฉันรู้สึกแย่จริงๆ ที่ทำให้เธอสติแตกก่อนหน้านี้
ฉันเลยโทรหาพ่อเด็ก และขอให้เขามาพบเธอที่นี่
เธอจะได้บอกเขาไง ไปเลย
อะไรนะ เดี๋ยวก่อน
ฟีบี้ เธอรู้ได้ยังไง ว่าพ่อเด็กเป็นใคร
บางครั้งฉันอาจจะแกล้งโง่นะ แต่...
ฉันมีอะไรในตัว มากกว่าสาวสวยผมบลอนด์ทั่วไป
พ่วงด้วยสะโพกดินระเบิดนะ
ฉันมั่นใจว่าของชิ้นนี้ เป็นของพ่อเด็กในท้องของเธอ
ตายแล้ว
- เขาอยู่ข้างในแล้วเหรอ - ใช่
เธอจะหันหลังกลับหรือเข้าไปข้างใน
แล้วดึงปลาสเตอร์นั่นออกซะ
เธอจะเลือกแบบไหน
- ไปดึงออกกัน - จริงเหรอ แน่ใจนะ
- โธ่ ฟีบี้ - ได้ ขอโทษที
ว่าไงเรช
เอาล่ะ นายขึ้นไปบนเวทีซิ
จะถ่ายรูปตอนกล่าวสุนทรพจน์
ได้ๆ
เจ้าของรถบิวอิคก์ เลอเซเบอร์ รุ่นปี 1995 ช่วยไปที่แผนกต้อนรับ
รถของคุณกำลังจะถูกลากไป
นั่นรถของผมเอง
รถเลอเซเบอร์ปี 95 เนี่ยนะ
ใช่ครับ
- รถเลอเซเบอร์สีเขียวเหรอครับ - ใช่ครับ
- โทษที หมายถึงเลอเซเบอร์สีน้ำเงิน - ใช่ครับ สีเขียวน้ำเงิน
รีบไปสิครับ ไปเลื่อนรถเร็ว
- เอาล่ะ พร้อมถ่ายรูปสุดท้ายหรือยัง - พร้อม
- เตรียมตัวชิ่งนะ - ได้
ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ
มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ
เรเชลมีเรื่องบางอย่างจะบอกคุณ
และฉันคิดว่านี่คือ เสื้อสเวตเตอร์สีแดงของคุณ
ไม่ใช่นะ
เสื้อสเวตเตอร์สีแดงของผมอยู่นี่
ตายจริง
มีใครอยากดื่มกาแฟหรือ...
ยาพิษไหม ไม่สินะ แค่ฉันคนเดียว ได้
เกิดอะไรขึ้นเหรอ เรช
ไม่มีอะไร
ฟีบี้เข้าใจผิดน่ะ
แต่รู้ไหม นายใส่เสื้อตัวนี้บ่อยจัง
นายท้าพนันอะไรกันอยู่หรือเปล่า
รู้ไหม ที่จริงผมดีใจนะที่ฟีบี้โทรมา
ผมรู้ว่าเราเลิกกัน เพราะคุณคิดว่าผมไม่เป็นผู้ใหญ่พอ
แต่ผมโตขึ้นแล้วจริงๆ
และผมคิดว่าเราควรกลับมาคบกัน
เวลานี้มันไม่เหมาะหรอก
- เหมาะสิครับ - ก็ได้
ผมพร้อมสร้างอนาคตแล้ว
- แท็ก - ลองดูสิ เรช
มาลองกันอีกสักครั้ง
ฉันกำลังจะมีลูกน่ะ
- นายไปได้แล้วล่ะ - ขอบคุณครับ
ฉันไม่รู้ว่าของขวัญพวกนี้ โดนแกะได้ยังไง
เธอแกะหมดแล้วเหรอ
ฉันรู้ๆ ฉันมันแย่มากๆ เลย
แชนด์เลอร์คงไม่เชื่อใจฉัน ให้ทำอะไรอีกต่อไปแล้ว
โอ้โฮ เธอได้ของขวัญจากพ่อแม่ฉันด้วย
- ใช่ มันคืออะไรเหรอ - ไม่รู้สิ
น่าจะเอาไว้ทำอะไรสักอย่าง กับซาลามีมั้ง
- นี่ เป็นยังไงบ้าง - ใช่ แท็กว่ายังไงบ้างล่ะ
แท็กไม่ใช่พ่อเด็ก นี่โจอี้ก็รู้แล้วเหรอ
ใช่แล้ว เรช ฉันรู้แล้ว ฉันดีใจกับเธอจริงๆ
นายไม่ได้พยายามจะปลดตะขอ เสื้อชั้นในของฉันด้วย
แล้วเธอจะบอกพ่อเด็กอีกไหม
บอกสิ แต่คงไม่ใช่คืนนี้
นี่เรช ฟังนะ ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะว่ายังไง
ฉันอยากให้เธอรู้ว่า เธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
- จริงเหรอ - จริงสิ
ฟังนะ...
โลกนี้มันน่ากลัว โดยเฉพาะสำหรับแม่เลี้ยงเดี่ยว
ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเธอกับฉัน มีสายสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน
- เรเชล กรีน แต่งงานกับฉันได้ไหม - อะไรนะ
- อะไรวะ
ฟีบส์ เอาแหวนคืนมาที
ไม่ให้
ไม่นะ โจอี้ นายน่ารักจังเลย นายน่ารักมากๆ เพื่อนรัก
แต่ฉันไม่ได้หาสามีอยู่หรอกนะ
เข้าใจแล้ว
เอาล่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ จะไปนอนพักสักหน่อย
เมื่อกี้น่ะ เจ็บมากนะ
แต่ฉันจะยอมกลับมาคบกับนาย โจอี้ ทริบบิอานี่
ฟีบส์ ฟังนะ ฉันแค่...
- โอ้โฮ ซาลามีบัดดี้นี่นา - ใช่แล้วล่ะ
- เรากลับมาแล้ว - เยี่ยมเลย
มาคุยกันในครัวดีกว่า อยู่แต่ในครัวนะ
ได้เวลาดูรูปแล้ว
เธอต้องชอบแน่ๆ
นี่รูปรอสส์
นี่ฉันเอง
นี่รูปฉันกับรอสส์
และนี่คือรูปถ่ายจูบแรกของเรา ในฐานะคู่แต่งงาน
โอ้โฮ รูปสวยมากเลย
ใช่ น่าสนใจจริงๆ นะ
เพราะว่าฉันเจอกล้องทั้งหมด อยู่ในกระเป๋าใบหนึ่งของเรา
แหม คาดไม่ถึงเลยนะ
โอเค นี่ไม่ใช่รูปจูบแรกของเรา
แต่เป็นรูปจูบแรกของฉัน กับผู้หญิงคนนี้
ซึ่งถ้าดูจากหน้าเธอแล้ว เธอคงจำไปอีกนาน
เพราะฉะนั้นไม่ต้องเก็บไว้หรอก
ถ้างั้นฉันเอารูปของจริง ไปล้างดีกว่านะ
- เป็นความคิดที่ดี - ได้จ้ะ
เธอแกะของขวัญทั้งหมดโดยไม่รอฉันเหรอ
นึกว่าเราจะแกะด้วยกันซะอีก
แต่นายไปจูบกับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ
- หายกันนะ - จัดไป
เอาล่ะ ฉันจะเอาดอกไม้พวกนี้ ไปแช่น้ำนะ
เดี๋ยว นายขโมยดอกไม้ มาจากงานแต่งงานคนอื่นเหรอ
เปล่าๆ ฉันเอามาจากล็อบบี้โรงแรม
ใช่ พวกเขาคิดว่า จะมาคิดเงินฉันค่าหนังโป๊
กับถั่วเคลือบน้ำตาลอย่างนั้นเหรอ เจอนี่หน่อยเป็นไง
อ้าว สเวตเตอร์ฉันนี่นา
ฉันหามันมาเป็นเดือนแล้ว
- พระเจ้าช่วย - พระเจ้าช่วย
พระเจ้าช่วย
- ว่าไง เป็นยังไงบ้างครับ - ดีครับ ดี
- ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ - ใช่
- เสื้อสวยนะ - อ๋อ ใช่เลย ของนายก็สวยนะ
- เรื่องเรเชลมันบ้ามากเลยนะ - ใช่ เธอเป็นผู้หญิงบ้าๆ คนหนึ่งเลย
ว่าแต่ของใครกันล่ะ
ไม่รู้สิ น่าจะยี่ห้อของอิตาลีมั้ง
โธ่เอ๊ย นายก็ดูจากป้ายเสื้อตัวเองสิ ฉันไปก่อนนะ
- ได้ครับ - แปลกคนจริงๆ
คำบรรยายโดย ณิชา ภัทรดิลก